Look at me, Leonard

Een van mijn culthelden van vroeger is toch wel Leonard Cohen. Hij doet mij terugdenken aan avonden en nachten met schaars verlichte kamers, meisjes die hun ogen zwaar met kohl hadden opgemaakt, goedkope rosé, de lucht van hash en nog veel meer.

Leonard paste goed in die tijd met zijn zwartgallige muziek en sloot ook goed aan bij ons denken. Er was geen toekomst meer, de euforie van de wederopbouw was wegebt, de koude oorlog was op of net over zijn hoogtepunt heen, de provobeweging had de onderwijssystemen in laten storten zonder dat daar een alternatief voor in de plaats was gekomen, en de Vietnamoorlog had diepe sporen in ons denken achter gelaten. En dat was eigenlijk de sfeer die er toen heerste, er was geen toekomst dus maak er maar in het heden het beste van. Zijn zwartgalligheid paste daar prima in.

Maar wat sommige niet weten is dat Cohen een hele sterke band met Griekenland heeft gehad en meer dan  tien jaar op het eiland Hydra heeft gewoond met zijn Noorse sweetheart Marianne. Hij heeft daar enkele van zijn mooiste nummers geschreven zoals So Long Marianne and Bird on a Wire. Dit laatst nummer schreef hij omdat er in die tijd elektriciteit werd aangelegd op Hydra en er draden daarvoor gespannen werden in de buurt van hun huis.

Ik vind eigenlijk de later en minder bekende nummer van Cohen zijn allerbeste songs uiteindelijk. Zoals Because Of, waarin hij beschrijft dat vooral jongere vrouwen naar mate hij ouder wordt aardiger tegen hem worden, een ervaring die ik met hem deel.

 

Maar een echt masterpiece vind ik toch wel Traveling Light, waarin hij definitief afscheid van Marianne en Hydra neemt. Hij was heel erg ziek toen hij dit nummer schreef met de hulp van zijn zoon, en vooral weemoed en ook spijt klinkt enorm door in dit nummer.

Want hij kijkt terug op zijn leven op Hydra en met haar in dit nummer. Griekenland is namelijk iets wat een deel van je wezen wordt, wat je nooit, nooit meer loslaat als je daar een langere tijd verbleven hebt. Er gaat geen dag, nee geen uur voorbij dat ik niet aan Griekenland denk. En nu met die mooie dagen ruikt het soms zoals het doet in Griekenland en dan zit ik met mijn ogen even dicht, en ben niet hier maar terug daar, in het Griekenland van jaren geleden. Net zoals Cohen dat duidelijk was toen hij dit nummer creëerde.

 

 

En in You Want It Darker neemt Leonard Cohen afscheid van het leven en van ons op zijn typische Leonard manier. Zwarter dan zwart. Hij beschrijft zijn teleurstelling in god, en maakt de balans op. Op de achtergrond zingt het koor van de synagoge van Montreal. Zijn joodse achtergond en de holocaust heeft hem namelijk nooit los gelaten, evenals het feit dat zijn familie uit de kledingbranch kwam. Want hij zag er altijd onberispelijk uit, vooral op latere leeftijd in zijn maatpakken.

Thanks for the music en rust zacht Lenard.

 

Advertisements

Kennismaking met de wikipedianen: The Banner. aka Eddy Seksgod Landzaat.

Eddy

Eddy Landzaat heeft er tot dusver niet echt een succesvol leven opzitten: hij verhuisde in 2006 naar Ierland, waar hij als nachtportier werkte in een hotel, tot ze een nog goedkopere migrant vonden en hij eruit werd gegooid momenteel werkt hij als keukenhulpje en tuinman.

Hij richtte tevens een eigen internet designbedrijfje dat niet echt veel kaas heeft gegeten van grafische vormgeving: de spuuglelijke website van Landzaat Design lijkt weggelopen uit de jaren ’90 …. De seksverhaaltjes die hij schreef tonen dan weer aan dat hij nog nooit de lakens had gedeeld met een vrouw….En dan begrijp je waarom zo iemand vrije minuut spendeert op wikipedia.

Meer op https://nederlandstaligewikipedia.blogspot.nl/2017/12/kennismaking-met-de-wikipedianen.html

Lachen met Kleuske van Wikipedia: De hertjes op Schindelers List

marcoveldt

Het nieuws ligt op straat zei men vroeger. Tegenwoordig ligt het op de elektronische snelweg. Even LinkedIn bekijken, en voordat je het weet zit je je te verbazen over evenhoevige herkauwers (cervidae) in verband met het personeelsbeleid van het Rijksmuseum Amsterdam. (Dat is tenminste weer eens iets heel anders dan al die blogs over de familie Meijer die ik de laatste tijd schreef).

‘Even een Wikipedia-pagina aanpassen,’ dacht ik vorige week optimistisch. Dat liep heel anders dan ik in mijn naïviteit had gedacht. Ervaren Wikipedianen blokkeerden mijn verbeteringen en aanvullingen. Wie en waarom?

Dat ‘wie?’ bleek vooral een puzzel. Een encyclopedie draait om controleerbaarheid. Wie echter wil controleren wie er achter Wiki zitten, merkt dat het er wemelt van de valse namen.

Bekentenis: Ik heb zelf op Wiki ook eens een valse naam gebruikt. Toen ik onderzoek deed naar Project X Haren, was Jesse Hobson één van de…

Δεῖτε τὸ πρωτότυπο 1,596 ἀκόμα λέξεις

How I (Almost) Made Friends With Siri

Ik schreef eerder al over de waanzin dat je tegenwoordig in de trein haast geen gesprek meer kan voeren omdat vrijwel iedereen -vooral in de spits- met oortjes opzit en in gesprek met vage facebook vrienden ver weg. De commercie kijkt dankbaar mee en registreert met uw toestemming als uw bewegingen om u nog beter te kunnen voorzien van die nieuwste technische snufjes waar u uiteraard niet zonder kan. Voor maaar 180 eurootjes de Apple airpod bijvoorbeeld koopje toch?


Apple airpod had er nog niet eerder van gehoord maar zag de advertentie na een security update van mijn peperdure Mac die ik uiteraard nodig heb een windows computer kan echt niet meer dat terzijde. Maar die wireless airpod moet ik nu dan ook subiet hebben weet ik nu. En nu ik er hier over geschreven heb zal Google me nog maanden achtervolgen met advertenties hierover tot ik koop maar dat heb ik zojuist gedaan daarover later meer.

Tik rik Siri hoe kom ik in de dierentuin adverteert Apple op https://www.apple.com/nl/airpods/ en het virtuele stemmetje van Siri wijst je de weg. Superhandig nu ik er over denk je loopt immers geen risico een ander mens te moeten aanspreken. De postbode weet altijd de weg zei mijn oma altijd maar als je ziet welk tuig er tegenwoordig de post rondbrengt … Nee bedankt. En dat Apple 24 uur per dag met me meeluistert via het microfoontje vind ik alleen maar veilig.

Over een paar jaar zijn ze misschien zover dat ze automatisch kalmerings tabletjes laten bezorgen bij mensen die teveel ruzie maken. Nu nog toekomstmuziek maar de techniek staat niet stil.

Nee ik ben definitief om en heb ze besteld vanaf volgende week zal IK de weg niet meer kwijtraken!

Halleluja

Had al jaren niet meer van mijn kleinzoon Nicolas vernomen de hele familie trouwens niet. Hij zou wonen in een kraakpand in Hamburg iets met muzikanten, losbandige vrouwen, drugs, alcohol en aan lager wal geraakte kunstenaars dat was bekend.
Een paar jaar geleden kreeg ik via via een mail met een filmpje uit Berlijn zo te zien. Hoewel goed Katholiek opgevoed kwam Nicolas nooit in de kerk toch staat hij hier (rechts met gitaar) Halleluja te spelen.

Trekdrop

Gisteren was ik vlak voor sluitingstijd bij de Makro in Den Bosch om nog even 15 doosjes Haribo trekdrop in te slaan. Zo’n doos eet ik in een week leeg dus ik kan weer even vooruit nu. In Belgie zijn ze peperduur of niet verkrijgbaar.

De kassa ging bijna sluiten voor me stond een nogal forse vrouw met een enorme lading inkopen die ze uit haar karretje op de band aan het zetten was. Een klein wit prijs stickertje trok mijn aandacht. Het zat precies midden op haar imposante achterwerk en stak goed af op de zwarte legging die ze droeg.
577971
Ik twijfelde zal ik iets zeggen. Er zit een prijs stickertje op uw achterste mevrouw hoorde ik mezelf opeens zeggen. De vrouw keek om, voelde maar kon niks vinden en ik zei “”Die jongeman wil het er vast wel afhalen”” doelend op de kassamedewerker met wie ze net aan het afrekenen was. Deze was de beroertste niet, haalde het prijsje er af en liet het de vrouw zien.

Kon het helaas niet laten: vijftien cent een koopje zei ik tegen de kassamedewerker. Daar doe ik geen uitspraken over antwoordde hij met een grote grijns op zijn smoel. Die 15 cent was de prijs op het stickertje kon ik nog net lezen. De vrouw liep enigszins rood aan, ik rekende snel de trekdrop af en moest toen tussen al haar inkopen de doosjes drop van de band afhalen. Beetje ongemakkelijk. Dag zei ik tegen de vrouw toen ik wegliep kreeg nog wel vriendelijk antwoord:)