Trekdrop

Gisteren was ik vlak voor sluitingstijd bij de Makro in Den Bosch om nog even 15 doosjes Haribo trekdrop in te slaan. Zo’n doos eet ik in een week leeg dus ik kan weer even vooruit nu. In Belgie zijn ze peperduur of niet verkrijgbaar.

De kassa ging bijna sluiten voor me stond een nogal forse vrouw met een enorme lading inkopen die ze uit haar karretje op de band aan het zetten was. Een klein wit prijs stickertje trok mijn aandacht. Het zat precies midden op haar imposante achterwerk en stak goed af op de zwarte legging die ze droeg.
577971
Ik twijfelde zal ik iets zeggen. Er zit een prijs stickertje op uw achterste mevrouw hoorde ik mezelf opeens zeggen. De vrouw keek om, voelde maar kon niks vinden en ik zei “”Die jongeman wil het er vast wel afhalen”” doelend op de kassamedewerker met wie ze net aan het afrekenen was. Deze was de beroertste niet, haalde het prijsje er af en liet het de vrouw zien.

Kon het helaas niet laten: vijftien cent een koopje zei ik tegen de kassamedewerker. Daar doe ik geen uitspraken over antwoordde hij met een grote grijns op zijn smoel. Die 15 cent was de prijs op het stickertje kon ik nog net lezen. De vrouw liep enigszins rood aan, ik rekende snel de trekdrop af en moest toen tussen al haar inkopen de doosjes drop van de band afhalen. Beetje ongemakkelijk. Dag zei ik tegen de vrouw toen ik wegliep kreeg nog wel vriendelijk antwoord:)

Advertisements

Advertorial: Aanslag bouwleges regelmatig onjuist

Bij het aanvragen van een omgevingsvergunning komen bouwleges vaak om de hoek kijken. De hoogte van de aanslag kan per gemeente flink verschillen. Volgens Rob Verheijen (minderleges.nl) zijn 20% tot 30% van de opgelegde aanslagen onjuist.


In gesprek met Wouter Baan gaat Verheijen dieper op de materie in.

rob verheijen
Advertentie: Hulp of advies nodig bij bezwaar maken of kwijtschelding? Bel Rob Verheijen van http://minderleges.nl/ ma – vr 08:30 – 17:30 uur tel 026-3020020 of mobiel 06-18984071.

Vrolijk Pasen!

Pasen is dit jaar zoals het hoort, koud en verregend, ik herinner me niet anders. En een echt feest was het nooit, het was zeker geen kerst. Al was het maar dat er thuis geen kerstboom stond en er geen veel te zware Christmas pudding geserveerd werd. Nee, Pasen was de Matheus Passion. En eigenlijk zelfs dat niet eens, nee, het hoogtepunt van de paastijd was als op Goede Vrijdag Erbarme dich, mein Gott uit luidspreker van de radio schalde. Dát was Pasen, en niet die tafel gedekt met een paar kuikentjes en oma die net iets te veel gedronken had. Gespuugd werd er niet in de drank, want zonder mijn familie achteraf als een stel alcoholisten neer te willen zetten lustte ze er allemaal wel één. Maar ik heb nooit iemand van mijn familie echt dronken gezien, behalve mijzelf. Maar soms wel licht aangeschoten. Want de houten kratjes met de flessen werden, vol ontzag voor de hoge heren elke week bij mijnheer de professor thuisbezorgd door de plaatselijk slijterij Strietman. Die man moet achteraf gezien geweldige zaken hebben gedaan met al die professoren en notabelen in de wijk waar wij toen woonde, het sjieke Kerkebosch.

Maar terug naar Pasen of beter gezegd Goede Vrijdag. Plechtig werd dan de bakelieten radio opgesteld centraal in de huiskamer, want er mocht werkelijk niets van de jaarlijkse traditie gemist worden en wij moesten luisteren.  Wel mochten we een spelletje spelen, maar als het jaarlijkse Erbarme dich uit de luidspreker schalde waren wij allemaal een en al oor. Mijn ouders lazen dan elk jaar weer de tekst mee uit het oude tekstboek wat wij thuis hadden, waar mijn oma nog de coupures van Mengelberg in geschreven had.

Je zou toch denken dat mijn ouders die teksten uit hun hoofd kende na al die jaren maar nee. Mijn oma had immers voor de oorlog onbeperkt toegang gehad tot het concertgebouw, dat had iets van doen met een scharrel die ze ooit had gehad met een cellist. Mijn moeder heeft daarna haar leven lang een hekel aan celloconcerten gehad vanwege de vele celloconcerten die ze als kind als een soort chaperone verplicht had moeten uitzitten.

Later werd de oude radio vervangen door een groot, luxe exemplaar van het merk Philips waardoor beleving van Erbarme Dich nog intenser werd. Temeer omdat het om een FM ontvanger ging die het hoog en laag veel mooier weergaf. Het was een fraai en redelijk kolossaal meubel. Maar toen kwam het grote moment, de Matheus Passion zou stereo uitgezonden worden dat jaar, het ene kanaal over Hilversum  1 en het andere over Hilversum 2 zoals dat toen nog heette.

Vol verwachting zaten wij op het puntje van de stoel voor de radiotoestellen, het nieuwe, toch wel imposante apparaat  links op de ene zender, en het oude exemplaar wat normaal op de slaapkamer van mijn ouders stond op de andere zender rechts. Vol verwachting zaten we allen op het jaarlijkse Erbarme Dich te wachten. Alsof je er zelf bij bent in het concertgebouw, zuchte mijn moeder ontroerd toen het zo ver was en ook wij waren diep onder de indruk.

Ik zelf heb wel eens een Matheus uitgezeten in het concertgebouw in mijn hippietijd, we gingen toen vaak naar Amsterdam want daar was het toch te doen. Paradiso, de Dam waar je op ging zitten, de kroegen. Ik vond en vind die lange zit niet helemaal voor herhaling vatbaar, maar er gaat nog steeds geen jaar voorbij dat ik Erbarme dich niet draai op Goede Vrijdag.

De laatste jaren is dat de Mengelberg uitvoering uit 1939, een tijdje geleden heruitgebracht door het NRC. Want dat is toch het ware. Erbarme Dich prachtig gezongen door Jo Vincent met het boekwerk met de aantekeningen van Mengelberg erbij wat ik nog heb om mee te lezen, en dan kan mijn Pasen niet meer stuk.

Vrolijk pasen allemaal, en niet te veel zuipen Kolonel!

 

 

Advertorial: Bram Ladage – Echte Patat, Echt Lekker!

Ter gelegenheid van 50 jaar Bram Ladage ontvangt u tegen inlevering van dit artikeltje (uitprinten) deze week gratis een overheerlijke ambachtelijke Bram friet met mayonaise. Maximaal 1 per persoon. Meer informatie over deze aktie vindt u op http://ladage.nl/

Atijd bereikbaar, altijd opgeladen

Ben altijd opgeladen

Altijd en overal bereikbaar is het nieuwe credo van de werkende mens. De grootste proleten zijn de forenzen in het OV. Vroeger ik praat nu over lang geleden toen er nog gewoon gerookt werd in de treinen en mobieltjes nog niet bestonden sprak je nog wel eens iemand in de trein. Tegenwoordig lijkt dat vrijwel onmogelijk. Vrijwel iedereen is druk in gesprek met de faceboek vrienden ver weg vaak met koptelefoontje op het hoofd.

bord1

Probeer de spits dan ook zoveel mogelijk te mijden maar gisteren kon het niet anders. Er was afgesproken iets te gaan eten met een oude vriendin in een klein plaatsje vlakbij Rotterdam. Zij kwam met de trein uit Amsterdam ik uit Leuven (Belgie).

Aangekomen op plaats van bestemming bespraken we tijdens het eten onze reis ervaringen. Ze had met zware koffer de snelle TGV Amsterdam naar Rotterdam genomen daarna verder met tram en metro. Ze was nog hevig overstuur door het lompe gedrag van haar reisgenoten. De tgv had voor koffers geen opbergplek tussen de stoelen bagage moet in het bagagerek boven. Ze heeft last van haar arm daarom vroeg ze een jongeman -type snelle zakenman keurig in pak met stopdas aktetas en Iphone 7- of die even wilde helpen de koffer daar te plaatsen. De kerel keek geirriteerd op van zijn mobieltje en sprak “u kan die koffer beter ergens anders zetten anders moet ik ‘m zeker ook weer pakken al u uitstapt?”. Wat een boer.

In Nederland reis ik als ik een kaartje koop (meestal niet vroeger 10 tallen keren bekeurd nooit betaald) altijd met de zogenaamde meereis truuk. Heb in Nederland geen kortingpas en gebruik een blauw OV chipkaart en vraag of ik met iemand mee kan reizen dat scheelt 40% in de ritprijs. Gaat al jaren goed nimmer een probleem.

De reis ging van Leuven via Brussel en Antwerpen naar Essen. Daar nam ik zonder te betalen het laatste stukje de grens over naar Roosendaal wat nog restte was de laatste etappe met de meereis truuk richting Rotterdam.

14547897660_1d44bb99bd_z

Helaas tijdens de spits rond 17 uur dus de trein sroomde vol met studenten vooral kantoorvolk en beambten allemaal druk bezig met hun mobieltjes. Moest 7 mensen aanspreken met de vraag of ik mee mocht reizen richting Rotterdam. Ze keken verstoord maakten een soort wegwerp gebaar van stoor me niet en hadden me waarschijnlijk niet eens gehoord of verstaan vanwege de koptelefoon.

De laatste die ik aansprak vond het prima en ook de Nederlandse conductrice was vriendelijk als altijd. Ok zij kennen de meereis truuk. Heb samen met de machinist tijdens de overstap in Rotterdam nog even staan roken op het perron waar dat verboden is. Roken op het perron of op cafe in Belgie kan dat gelukkig nog.

iBestuur Special: hoe mooi zou het zijn als je bij geboorte een chip krijgt?

iBestuur Speciaal, heb er nooit om gevraagd maar ieder kwartaal valt het vod in de brievenbus. Een glanzend magazine voor bestuurders, beslissers en beleidsmakers binnen de Nederlandse overheid.

Neem meestal niet de moeite om het cellofaan er af te scheuren maar vandaag heb ik het blad -bij hoge uitzondering en uitsluitend voor dit weblogje- doorgebladerd. Onvoorstelbaar wat een dom geneuzel. Enorme lappen tekst over bestuurders en hun plannetjes en vooral over hoe geweldig ze zichzelf vinden.

bog brother watching

Een kaartje kopen voor de trein of geld meenemen om boodschappen te doen. In de toekomst is dat allemaal niet meer nodig zo lees ik. De overheid implanteert gratis een chip bij geboorte. Illegalen en criminaliteit: in een klap opgelost.

“Een chip”. Wilma Atsma, gemeentesecretaris van Bloemendaal en vanuit Samen Organiseren betrokken bij de werkgroep Digitale Identiteit, heeft een aardig beeld van waar het wat haar betreft naartoe zou moeten. “Hoe mooi zou het zijn als je direct bij je geboorte een chip krijgt die je in je hele verdere leven kunt gebruiken? Bijvoorbeeld bij het aanvragen van een rijbewijs, bij het leasen van een auto, de aangifte van een geboorte, een bezoek aan de notaris, bij het afsluiten van een hypotheek of bij opname in een ziekenhuis. 

Als het gaat om de ontwikkelingen met betrekking tot de digitale identiteit, dan is de planning dat er de komende maanden flinke stappen worden gezet. “In maart was de kick-off van het project en in april en mei wordt begonnen met testen. Daarna gaan in juni, juli en augustus vijf tot zes gemeenten ermee aan de slag om te kijken wat nodig is en waar nog hobbels zitten.

Het volledige artikel is te raadplegen op https://ibestuur.nl/partner-vng-realisatie/hoe-mooi-zou-het-zijn-een-chip-bij-de-geboorte

Wie bekostigt al deze flauwekul eigenlijk vroeg ik me af? Dat zijn we zelf zo blijkt! Mogelijk gemaakt door het bedrijfsleven en het ministerie van Justitie en Veiligheid staat in de colofon. Neem daarom gerust een kijkje op de webstek van iBestuur Special. U heeft al betaald dus een abonnement is gratis.

 

RECHT IS RECHT

Gedupeerden blijven doorvechten. Naar mijn gevoel en dit vanaf het begin van deze tragedie, lijkt mij dat er geen rechtlijnige wet of recht tegen dit soort van gemanipuleerd onrecht opgewassen is, zoals Zalm en Duisenberg het vastgelegd hadden in het draaiboek. Ongrijpbaar zoals water, bestendigd als een fort en toch om niet eeuwig overeind te blijven staan!

zalmlachen

Het geld is weg en alle wegen die rechtmatig er naar toe leiden om het terug te krijgen, zullen vanzelf zich afsluiten of wordt bemoeilijkt door duizend en één omleidingen.

Hier eindigt moraal, zeden en moraliteit, goed bestuurlijk fatsoen en cultuur om dan de poorten wagenwijd te gooien voor het Machiavellisme; en omdat het hier om geld gaat, zal iedereen, zonder uitzondering, overgevoelig voor zijn.

Primair gaat het om de macht, welvaart van land en volk is secundair. Niet de regels van moraal en goed fatsoen hoeven toegepast te worden, maar die regels, waarbij alle middelen geoorloofd zijn om een bepaald doel te bereiken; in dit geval politiek behoud, vergroting van macht en daarbij een garandeerde riante na-carrière positie.

Iedere regeling, iedere wet, zal moeten buigen voor dit politieke doel, dat op het eerste gezicht onschuldig lijkt te zijn en daarom aanvaardbaar. Stel nu, zomaar als vergelijking, de situatie van de vrouw in de uitzending, die 12 kilo verloor als gevolg van de ellende van de aandelenlease tegenover zulke macht. Geen wonder dat zij zich tevreden had moeten stellen met de belofte van een visite naamkaartje na de uitzending!

Geheel de constructie en wel besproken draaiboek van deze tragedie berust op een politieke manipulatie: een onopvallende truc om in te leveren. Doet er niet toe door wie als er maar massaal ingeleverd zal worden. En wat ingeleverd wordt, zal niet meer terug gegeven worden, wat de wet of regels ook mogen zijn, immers voor het doel is alles geoorloofd. Men kan hierbij alle mogelijke legale en relevante wetten en regels en rechtsconstructies bedenken of het zal te pletter lopen op de onwil van de niet zichtbare tegenmacht.

Hoop van de mens overleeft onder alle omstandigheden, ook in die omstandigheden waarvan men denkt, dat het ijdel en vruchteloos is.

De gedupeerden leven sinds jaren van de ene hoop naar de andere. Velen zijn zich niet eens van bewust wat zij overkomen in een staat, waarvan zij niet beter weten, dat het een rechtsstaat is, maar nu zelf de eer mogen hebben om te kunnen ervaren en persoonlijk getuigen kunnen zijn van wat een rechtsstaat inhoudt en hoe het in werkelijkheid functioneert.

Radeloosheid slaat telkens toe, wanneer op grond van een of andere regel de kansen om hun geld terug te zien toenemen, om dan weer te verzwakken als gevolg van een passende tegenmaatregel. Immers van de andere kant is men reeds lang creatief mee bezig wat er gedaan zal moeten worden, om de oplichting onopvallend te kunnen handhaven en de druk te verhogen!

Het moet overduidelijk zijn, betalingen worden niet gepleegd op grond van “schuld”, maar op grond van langdurige aan de lijn te houden, ontmoediging en voortdurende verslagenheid, kort om het beu zijn om dan door uitputting en frustraties bereid zijn onverschuldigd te betalen om bevrijd te worden. Zij kopen zich vrij van tirannie om van onder het juk en druk van Dexia te kunnen ontsnappen en niet omdat zij maar één cent aan Dexia verschuldigd zijn! En wat doet de Staat? Vraag het maar zelf aan de Staat in de hoop dat zij niet in de netelige positie verkeren van betrokkenheid!!

Het systeem Machiavelli is ronduit indrukwekkend, maar tevens ook het meest omstreden. De rat achtige hiervan is niet, de gewetenloze machtsuitoefening, maar de weigering van de legitimatie van moraal, goed bestuursfatsoen en de wil om een sociaal voelend gemeenschap. Hiervoor prevaleert men eerder de tirannie, onderwerping, beroving en uitbuiting van de zwakkeren en de behartiging van specifieke belangen van de staat. Dit is zonder meer beschamend, zeker in een tijd als deze, echter op het zelfde moment ook hoopgevend, omdat nooit in de wereldgeschiedenis heeft degelijke machtuitoefening zich kunnen handhaven, minstens wist men zich tijdelijk een valse goedgevoel te geven om daarna te verdampen. En dit geeft hoop.

Er zal nooit aan de grote klok gehangen worden dat politici Machiavelli op hun nachtkastje hebben liggen. Voor ons gedupeerden mag het geval zijn, omdat het systeem Machiavelli tenslotte steeds had moeten onder doen voor de overtuigingskracht van het moraal, rationalisme, goedfatsoen en positivisme.

Om kort te gaan: God zal mij vergeven mocht ik kwaad spreken over de doden, echter Zalm en Dexia, hoe men het ook wil bezien, pragmatisch of empirisch, op grond van wereldgeschiedenis, is tenslotte het noodlot niet uitgesloten, omdat toepassing van oplichtende scrupules tot onderwerping van de mens als sociaal wezen, nimmer eeuwig is blijven bestaan. En daarom ook de volharding van alle gedupeerden!

Door vallen, komen wij er niet, maar wel door moedig te blijven vechten in wat wij geloven en dat is dat “recht, recht is”.