Non valeurs

Ik ben die gasten toch wel zo zat met hun interessant aandoende gelul over het niet nader te noemen project. Digitale voddenboeren, dát zijn het. Zag trouwens dat de juf ook weer op een demotiverende wijze losging op Sage met haar sokjes. Je ziet dat wel eens vaker, zo een huis met een vrouwtje erin uitpuilend van de vuilnis. En op het laatst komt het Leger des Heils langs om de boel uit te ruimen met het wijfje schreeuwend en ontroostbaar op de achtergrond omdat haar schatten een voor een de container in verdwijnen.

Op zich wel interssant om zo een proces eens van dicht bij  te volgen, maar compleet demotiverend om zelf nog wat te doen. En bovendien ben ik geen internetpsycholoog, noch een internetjurist. Een ICT-jurist heet dat zo mooi tegenwoordig, mag iedere gek zich noemen.  Kun je nog altijd een huisvrouwencursusje recht aan de open universiteit erachteraan volgen, lijkt het tenminste nog wat.

Mag ik ook doen, die cursus zag ik ben ik in drie jaar klaar en je hebt alleen een Havo diploma nodig. Heb ik dat dan? Jazeker! Op mijn drieëntwintigste gehaald. En Andre had een diploma van de School voor de Journalistiek. En Olav was uitvoerend kunstenaar nadat hij een pik met een hand die hem vasthield uit klei  aan een commissie geshowd had. Heeft nog jaren daarna aan de muur van het kraakpand Lambiek op de Slotlaan gehangen. En allemaal hadden we een studentenpas zodat we Whoulemelou in mochten. (Of hoe heette die tent ook al weer?) Ooit naar school geweest daarvoor? Och, wat zal ik zeggen, wie weet, maar eigenlijk niet. Behalve om te blowen en te dealen, blauw stond die school van de hash en aan het eind van het studiejaar woonde de meeste leraren samen met een meid uit de hoogste klas.

Hoe we er dan aan kwamen? Die mooie diploma’s? Met toeren bouwen en mijn moeder heeft keurig alle werkstukken en alles voor me geschreven en hoe dat verder zat vertel ik nog wel eens want het is toch allemaal verjaard na die veertig jaar. Trouwens, op mijn vijftigste verjaardag heb ik alles van schoolspul en diploma’s wat ik nog had door de papierversnipperaar gegooid, want het was toch nep. Welke school dat was? Kan ik beter maar niet zeggen, maar je had toen meer van dat soort scholen in en rond Zeist….

Advertisements

Ik doe nu de dingen die ik leuk vind. En het loopt al aardig.

img508.jpg-for-web-xlarge

Dennis woonde zo’n vier geleden nog in een riant huis in de bomenbuurt en werkte in de zorg. Met vrouw en kinderen trok hij naar de Franse Pyreneeën, waar ze een pension wilden beginnen. Zijn huwelijk liep echter op de klippen. Al snel keerde Dennis een illusie armer in zijn eentje terug naar Nederland. Zonder werk en inkomen. ‘Ik was ontredderd, voelde me heel triest.’ Hij besloot het als beeldend kunstenaar (waarvoor hij is opgeleid), als dichter en muzikant te gaan proberen. Voorheen haalde hij op die manier wat bijverdiensten binnen, nu is Dennis er volledig beroepshalve mee bezig. ‘Ik doe nu de dingen die ik leuk vind. En het loopt al aardig.’

http://www.schilderswijk.nl/index.php?page=interviews/dennis_wijmer


Meer info zie http://www.zoutindepap.com/

Share your talent

Geluid is opgenomen met fototoestel. Geen beste kwaliteit maar ze kan goed zingen. En die gast op de piano was ook goed. Waar was het ook alweer? NS station Tiel volgens mij. Rond een uur of drie’s nachts. Had die avond, de hele dag eigenlijk flink gezopen. Was bij het ontbijt al begonnen met drie glazen meloraki (dat is raki met honing door elkaar, had ik nog staan) het was nét even te veel de nacht ervoor. Het station was helemaal verlaten verder. Wel een mooie galm.

In memoriam Kunstenaar van het Leven componist John van Buren

“”Op mijn vijfde was ik er al achter dat ik te lui was om te werken. Daarom koos ik voor de muziek””
Συνεχίστε νὰ διαβάζετε “In memoriam Kunstenaar van het Leven componist John van Buren”