Erik

Lees dit artikel uit de Volkskrant: De ellende achter de façade van Facebook

Nadat Erik in zijn derde week een paar duizend tickets heeft beoordeeld, krijgt hij vanzelf video’s erbij, zonder waarschuwing. Meteen ziet hij een filmpje dat hem lang bijblijft. Er hupt een man in een oranje overall over een asfaltweg. Zijn benen zijn geboeid, waardoor hij met klein sprongetjes beweegt. Er komt een tank aanrijden die over de man heen rijdt. Dan zoomt de camera in op het platte, bloederige restant van de man.

Erik staat op en loopt naar buiten. Nu begrijpt hij waarom er regelmatig mensen schreeuwend en huilend het pand verlaten. Buiten rookt hij trillend een sigaret. Hij staat een uur buiten. Daarna gaat hij door. Niemand vraagt hem iets.

https://blendle.com/i/de-volkskrant/de-ellende-achter-de-facade-van-facebook/

Advertisements

Elke dag prijs

Mijn oom Gerard werd lid van de NSB

Bet Alfa

Zoals ik al eerder schreef groeide ik op in Kibbutz Bet Alfa in Israel vlakbij Nazareth. Vroeger werd deze plek bewoond door Palestijnen. Deze werden na de oorlog door Joodse kolonisten naar de naastgelegen berg verdreven. Weg van de vruchtbare grond en het water. Mar Gilboa. Mar is Hebreeuws voor Berg. In de Kibbutz wordt nu vis gekweekt, er is landbouw en er worden vooral veel kippen gehouden.


Oom Gerard was ondanks zijn Joodse familie fout in de oorlog en werd lid van de Nederlandse NSB. Maar daarover later meer.

Image

Zijn zoon Frits (mijn neef dus) vluchtte tijdig naar Zuid Afrika, ging daar studeren en werd uiteindelijk professor in de wiskunde en filosofie. Wilt u meer lezen over Frits dat kan er is namelijk een geweldig boek over geschreven.

https://www.independent.co.uk/arts-entertainment/books/reviews/frankie-amp-stankie-by-barbara-trapido-590480.html

Frits was voor de oorlog weggelopen van huis omdat zijn vader Gerard een onmogelijk mens was. Ik geloof niet dat Gerard zelf joods was, zijn vrouw, mijn oudtante was dat wel. Hij is gescheiden van haar om bij de NSB te gaan.

Ongelooflijk, hij was zelfs op heel veel joodse huwelijken getuige geweest. Ik denk niet dat zijn zoon heeft geweten dat hij een NSB’er was die drie jaar in Duindorp gelogeerd heeft, want volgens het boek zou hij verzetsstrijder zijn geweest. Maar drie jaar Duindorp en je pensioen ingetrokken kreeg je niet voor zweetvoeten. En stel je de absurde familierelatie eens voor. En is nog meer gebeurd, maar in verband met privacy zet ik dat niet neer, dat was weliswaar onschuldiger maar ook niet best…

The Partizan

Dit is het verhaal van mijn familie, het staat hier, in broken English.  Moet het eens vertalen, zal ik eens doen.

Maar laat ik het eens over mijn mammie hebben. Ze praatte er weinig over en schepte er nooit over op maar vlak voor haar dood heeft ze me heel veel verteld. Mijn mammie was namelijk  een partizaan en altijd altijd hield zij me voor wees nergens bang voor, ook niet voor de dood want het leven is niet om gelukkig te worden. Toch denk ik niet dat ze ongelukkig was, het was een sterke vrouw. Ze was blij met de kleinste dingen, die zag ze meestal als het meest waardevol.

De oorlog was over maar ging gewoon door bij ons thuis. Ik snap dat wel, mijn beide ouders waren toen jonge mensen die de vreemdste en ook vaak gruwelijke avonturen hadden meegemaakt wat hun gevormd heeft. Mijn vader zijn familie was van joodse afkomst (niet joods overigens) en is grotendeels vermoord in de oorlog, en de familie van mijn moeder had een zeer hoog Isabel Allende gehalte en daar krijg je rare kinderen van. Maar later daarover meer, want ik wil bij het begin beginnen.

Was het dapper wat ze gedaan hebben de groep jonge mensen waar mijn ouders toe behoorde? Ik zou met de kennis van nu meer zeggen totaal onverantwoord, zelfmoord, jeugdige overmoed. Waren ze er trots op? Nee, ze wilde het liefst alles vergeten. Een normaal gezin zijn, wat leek te lukken totdat mijn vader ziek werd en stierf op jonge leeftijd. Maar het was natuurlijk geen normaal gezin begrijp ik achteraf. Haast zonder familie en met al die verhalen over die gruwelijke oorlog vanuit het epicentrum van de Holocaust is niet normaal.

En mij krijg je ook niet bang, met niks, zelf niet met de dood zoals laatst bleek. Bent u  bang geweest vroeg de aardige Vlaamse dokter die mij voor de poorten van de dood weg had gesleept. (Belgen zeggen nog tegen de hond u, zoals hij me later uitlegde) Nee, zei ik, geen moment, en nu nog niet. Van partizanen die later een professor en een kunstenares worden krijg je rare kinderen…..

 

Prison de Loos (Lille)

Prsion de Loos net over de Belgische grens vlakbij Lille. Een half jaar was ik er op kosten van de Franse staat te gast. Nu is het verlaten en wordt het gesloopt. Jammer want heb mooie herinneringen. De ratten het slapen met 3 op een cel 23 uur per dag maar ook veel gelezen, vrienden ontmoet en koude koffie en Gitanes leren waarderen. Geld inzetten mocht niet bij het kaarten op de binnenplaats Gitanes wel. Wie handigheid kreeg in het kaartspel rookte gratis dus als roker zonder geld moest je het wel leren. Mooi filmpje van Urban explorers.   

Ik had een kaart gehad dat hij in Frankrijk in het vreemdelingenlegioen zat

Griekenland da’s lang geleden, eind zeventiger jaren van de vorige eeuw. Vond het koud en vies in de kraakpanden worden, en ik werd ook te oud voor dat gedoe. Het was altijd wat, ruzie over van alles, twee van mijn drie vrienden waren dood, de derde volgende later, drank, drugs, en zo. Ik was er ook heel jong gaan wonen, ik denk dat ik 17 was. Ik was er gewoon klaar mee.

ebab838c940a898e483481b250ee01d9

Een was gek van de LSD, en dacht dat hij de trein kon tegenhouden, de volgende is dood in een flat in Apeldoorn aangetroffen. Weet niet hoe hij daar kwam, ik had daarvoor een kaart gehad dat hij in Frankrijk in het vreemdelingenlegioen zat, en de derde is later van het dak van zijn flat gesprongen. Ik neem aan zo stoned als een garnaal.

Op zich was Griekenland een verademing, het was warm, internationaal, en de bevolking was aardig. Lekker eten en drinken ook. Er waren Amerikanen uit Vietnam, veel Fransen, een paar Duitsers, allemaal hippies, was wel leuk.

Eigenlijk was het plan om naar India te gaan maar daar kwam niks van, het busje stortte in. En het koste geen reet daar, we hadden veel geld in Duitsland verdient als roady en met de import uit oost Europa van o.a. radiobuizen voor bands. En allerlei baantjes gehad in het Ruhrgebied en zo, dat betaalde ijzingwekkend goed toen.

Was een leuk tijd, maar ja, kwam iemand tegen en daar ben ik nog mee. En ik ben daarna een heer van stand geworden, zo! Dus dat is het Griekse verhaal eigenlijk. Ik heb daar ontzettend veel gelezen, heb ik altijd gedaan, maar daar had ik veel tijd daarvoor. Lekker een dag lezen op het strand. Ik wil over die kraakpanden hier nog wat artikeltjes schrijven, was toch wel apart achteraf.