Je moet horen wanneer ‘teringlijer met je vuile rotkop’ vriendelijk bedoeld is


Hier moet je je een houding weten te geven als de man achter de balie je even laat bungelen (werkt hij hier eigenlijk wel, of is het gewoon een kennis van de baas die even langs is komen wippen voor een bakkie?), je moet aanvoelen wanneer je moet wachten voor een slagboom en wanneer je juist gewoon door mag lopen naar achteren, je moet de juiste woorden kennen, als drie-achtste duim, en haakse slijper en je moet horen wanneer ‘teringlijer met je vuile rotkop’ vriendelijk bedoeld is….. De enige vrouw die je hier aantreft, hangt met punaise aan de muur geprikt. In deze wereld zijn er slechts twee manieren om een vrouw te benaderen: de blik van top tot teen of juist een totaal negeren.

http://www.tijsvandenboomen.nl/binckhorst-blues/

Advertisements

Binckhorst Blues

Look at me, Leonard

Een van mijn culthelden van vroeger is toch wel Leonard Cohen. Hij doet mij terugdenken aan avonden en nachten met schaars verlichte kamers, meisjes die hun ogen zwaar met kohl hadden opgemaakt, goedkope rosé, de lucht van hash en nog veel meer.

Leonard paste goed in die tijd met zijn zwartgallige muziek en sloot ook goed aan bij ons denken. Er was geen toekomst meer, de euforie van de wederopbouw was wegebt, de koude oorlog was op of net over zijn hoogtepunt heen, de provobeweging had de onderwijssystemen in laten storten zonder dat daar een alternatief voor in de plaats was gekomen, en de Vietnamoorlog had diepe sporen in ons denken achter gelaten. En dat was eigenlijk de sfeer die er toen heerste, er was geen toekomst dus maak er maar in het heden het beste van. Zijn zwartgalligheid paste daar prima in.

Maar wat sommige niet weten is dat Cohen een hele sterke band met Griekenland heeft gehad en meer dan  tien jaar op het eiland Hydra heeft gewoond met zijn Noorse sweetheart Marianne. Hij heeft daar enkele van zijn mooiste nummers geschreven zoals So Long Marianne and Bird on a Wire. Dit laatst nummer schreef hij omdat er in die tijd elektriciteit werd aangelegd op Hydra en er draden daarvoor gespannen werden in de buurt van hun huis.

Ik vind eigenlijk de later en minder bekende nummer van Cohen zijn allerbeste songs uiteindelijk. Zoals Because Of, waarin hij beschrijft dat vooral jongere vrouwen naar mate hij ouder wordt aardiger tegen hem worden, een ervaring die ik met hem deel.

 

Maar een echt masterpiece vind ik toch wel Traveling Light, waarin hij definitief afscheid van Marianne en Hydra neemt. Hij was heel erg ziek toen hij dit nummer schreef met de hulp van zijn zoon, en vooral weemoed en ook spijt klinkt enorm door in dit nummer.

Want hij kijkt terug op zijn leven op Hydra en met haar in dit nummer. Griekenland is namelijk iets wat een deel van je wezen wordt, wat je nooit, nooit meer loslaat als je daar een langere tijd verbleven hebt. Er gaat geen dag, nee geen uur voorbij dat ik niet aan Griekenland denk. En nu met die mooie dagen ruikt het soms zoals het doet in Griekenland en dan zit ik met mijn ogen even dicht, en ben niet hier maar terug daar, in het Griekenland van jaren geleden. Net zoals Cohen dat duidelijk was toen hij dit nummer creëerde.

 

 

En in You Want It Darker neemt Leonard Cohen afscheid van het leven en van ons op zijn typische Leonard manier. Zwarter dan zwart. Hij beschrijft zijn teleurstelling in god, en maakt de balans op. Op de achtergrond zingt het koor van de synagoge van Montreal. Zijn joodse achtergond en de holocaust heeft hem namelijk nooit los gelaten, evenals het feit dat zijn familie uit de kledingbranch kwam. Want hij zag er altijd onberispelijk uit, vooral op latere leeftijd in zijn maatpakken.

Thanks for the music en rust zacht Lenard.

 

Is Wallie Smeagol???

Ja, ik heb uw discussies hier al een tijdje van een afstandje gevolgd. Er is hier natuurlijk nog veel meer mis dan op WQ. Een probleem is natuurlijk dat het hier een nog groter aantal artiklen, en een veel groter aantal deelnemers betreft. En dat de meeste deelnemers uiteindelijk toch kwantiteit boven kwaliteit waarderen. En er worden dus enorme risiko’s genomen. De rol van de mods (en ArbCom) hier is er een van brandjes blussen. En geregeld trachten ze dat te doen met olie. Bron=Whaledad Er is hier iets geks

Heb erover nagedacht. Over de Graaf, wat er toch gebeurd is met Wallie, over Tolkien en het project waar MDD zijn diploma nog zou scannen. Was Wallie in de ban van de ring? De gouden en almachtige arbitroll ring die hem digitaal aanzien gaf. Is Wallie Smeagol???

Stak Wallie verblind door een glanzende wiki carriere daarom onverwachts op meta een digitale dolk in de rug van zijn trouwe puinruimer de Graaf? Of was deze Graaf zelf de weg kwijt waardoor de digitale dolk hem bezeren kon? Kan Romaine werkelijk op drie plaatsen tegelijk een lezing geven, edits doen op projecten waar de zon niet schijnt en foto’s maken met raadselachtige meta data? Sprong Romaine na drie glazen Meloraki en een knokpartij met de Kolonel in een bar in Pireus achterop de motor bij Varoufakis? Of was het Schimmetje dat zou een hoop verklaren namelijk! Of juist ingewikkelder maken. Er is hier iets geks dat is zeker en vast. Wie het nog begrijpt mag het zeggen kijk en oordeel zelf:

Found a job yet have you, you wanker? He politely asked me

In Eilat voor het eerst koraal gezien en in een zeegel getrapt. Dan moet je snel over je voet pissen dat helpt leerden we snel van de locals. Tis mooi snorkelen daar. Mooier nog is iets verderop in de Sinai (Egypte) langs de Rode Zee kust. Dahab, Nuweiba en Sharm el Sheik zijn nu toeristen oorden. Dertig jaar geleden kwamen er backpackers en hippies en huurde je voor een paar Egyptische dollars een soort rieten hutje bij het strand.


There was a famous hangout in Eilat back in 1989, called the Peace Cafe. I wouldn’t be surprised if it still existed today because it was that much of an institution. The Peace Cafe was so much more than a cafe. It was a place for people to gather in the search for work. The unemployed folks of Eilat would hang out in the Peace Cafe from morning till night, drinking beers, eating snacks, playing pool, and watching movies, while they all had one eye on the door to see who came in with job offers. I guess you could refer to the Peace Cafe as an informal job centre.

peacecafe1

http://mittonini.blogspot.nl/2014/01/the-israeli-fawlty-towers-chapter-3.html

Spinvis – Aan de oevers van de tijd

Aan de oevers van de tijd
Keek ik om me heen
Ik wachtte aan de kant
Aan de oevers van de tijd
En alles ging voorbij
Verloor zijn naam
En spoelde aan

Aan de oevers van de tijd
Hing ik maar wat rond
In het zachte, dode licht
Van de vreemde grijze zon
Zocht ik naar die ene dag
Mei en Juli in een zomer
In een jaar

Ik werd wakker op een verlaten trein emplacement vlakbij Brindisi

Het zal rond 1986 geweest zijn. Na een verblijf in het Militair Penitentiair Centrum Nieuwersluis besloot de arts van het roemruchte Regiment van Heutz waar ik als dienstplichtig soldaat diende in wanhoop tot een vroegtijdig einde van mijn dienstplicht via S5. Ongeschikt. Sowieso was het Regiment van Heutz een vergaarbak van verslaafden, gestoorden en lastige personen.

van heutz

Had nog net genoeg geld over voor een interrail kaart. Goed voor een maand gratis treinen door Europa. Geld om eten te kopen moest ik onderweg maar zien te verdienen. In die tijd was reizen naar landen als Italie en Griekenland een uitzondering. Men ging op vakantie naar zee of kamperen op de Veluwe. Als er meer te besteden was misschien wel naar Belgie, Duitsland of Luxemburg. Een vliegtuig nemen voor een paar tientjes bestond nog niet. Alleen kinderen van rijke ouders gingen soms op vakantie naar Spanje of Italie. En dan was men dagen onderweg.

trein italie

De truc was om zoveel mogelijk geld voor overnachtingen uit te sparen door de nachttrein te nemen. Vanuit Nederland ging het dus met de nachttrein naar Munchen. Het was zomer en de backpackers lagen languit in de gangpaden er werd vollop wiet gerookt.

In Napoli rook ik mijn kans op fortuin bij het -veelal door Yougoslaven- op straat gespeelde balletje balletje. Een zogenaamde vriend zette zijn voet op het winnende bekertje en wees me zo aan waar het balletje zou liggen. Hij had er verstand van want hij had al een paar keer flink gewonnen! Vreemd genoeg had hij opeens geen geld meer en mocht ik de inzet doen.

staartjes-van-napels

Vanuit Napoli ging de treinreis verder via Bari aan de Adriatische zee en dan verder zuidelijker de kust volgend naar Brindisi. Vanaf daar wilde ik proberen een boot te nemen naar Patras een Grieks havenstadje op de Peloponnesos.

De trein van Bari naar Brindisi had van die handige slaapcoupees met gordijntjes en neerklapbare banken waardoor je er heerlijk kon slapen. Je moest dan wel van binnenuit de deurtjes vergrendelen en niet reageren op het geroep, geklop en gebons van de Italiaanse conducteur.

Zo reed ik dus de hele avond en nacht heen en weer van Bari naar Brindisi. En werd uiteindelijk wakker op een verlaten stations emplacement vlakbij Brindisi. Geld had ik niet maar daar wachtte wel de boot naar Griekenland. Later meer daarover.