Trijntjes

Ben voor  mezelf begonnen Kolonel, over trijntjes. Ik bedoel over leuke trijntjes, niet over die tuttebel van de buren. Als die sok natuurlijk ook een tuttebel is, weet je niet in die poppenkast van hun kleuterschool. Ik bedoel dus of het een tuttebel of tuttebellen of een tuttebellin is. Want ik wil de bouw van zo een accutrijntje in een logisch verhaal samenvatten.

Want da’s een heel project wat vooral de oude zooi in mijn werkplaats opruimt. De bedrading is een oude computerkabel die ik uit elkaar getrokken heb, de onderdeeltjes had ik nog, en die doorgezaagde te print was er een die ik op Ebay in Polen nog vond. Stekkers heb ik zelf op maat gevijld. Want, degelijke trijntjes zijn niet te koop, moet je zelf maken. Of voor waanzinnig veel geld kopen en dan gaat het nog maar om een paar modellen, of het is zuivere rotzooi uit China, wat gewoon niet goed is. Ziet er best aardig uit, maar het is troep. Bovendien wil ik het oude spul made in W-Germany uit Neurenberg als basis gebruiken.

DSCF7041DSCF7045DSCF7049

My story

In het nummer Hotel California komt nog een treffende frase voor. Je kunt er niet alleen niet uitchecken, er is meer aan de hand.

“How they dance in the courtyard, sweet summer sweat
Some dance to remember, some dance to forget”

En ik behoorde tot de laatste groep. Ik had eigenlijk nooit erg stil gestaan bij de gruwelijke familiegeschiedenis, of wie of wat mijn vader was. Ik had alles op een veilig plekje heel diep weggestopt. Maar er hadden zich een paar vervelende dingen afgespeeld inzake de familiehistorie die ik liever hier niet te veel vernoem. Het had met oom Gerard te maken, je weet wel, de zwager van mijn grootvader die voor de andere kant koos in de oorlog.

Mijn vriendinnetje zei op een bepaald moment, schrijf eens iets over je vader op Wikipedia, het was toch een bijzondere man. Zo gezegd zo gedaan, en de volgende dag stond het stukje op de verwijderlijst. Met de kennis van nu snap ik dat best, zijn fout was geweest  dat hij nooit een balletje op zondagmiddag had getrapt voor een paar centjes naast een baantje als magazijnbediende. Want een hoogleraar en de oprichter van het toenmalig Engels instituut, ach, wie dacht ik wel dat hij was.

Ik ging eens rondkijken en kwam in een soort vossenjacht terecht. Aan de hand van een of andere kennelijke arbcomuitspraak waren ene Jan de Fietser en een aardige oudere man, Borgdorff de vos met een meute onder leiding van ene Robotje, Moira en BasbB die op de meest onsympathieke manier die je kan bedenken achter hen aan  joegen.

Verder was er een of andere onbestendige, duistere ruzie in de kroeg en Wikipediabreed gaande waarvan ik later begreep dat de inzet Den Vereeniging Ter Kennisverzameling Wikimedia was. Het totale onzinnige karakter van deze vereeniging met vooral ene Effeietsanders en Romaine die het hoogste woord hadden werd mij als snel duidelijk.

Ik ben snel vertrokken. Maar ik bleef geboeid, ben blijven kijken, heb geprobeerd een half jaar de verbanden in kaart te brengen en heb vooral de zaak Jan de Fietser goed gevolg. En toen kwam ik redelijk geïnformeerd terug. Ik had de kopstukken geobserveerd, en vooral in hun gebruikersgeschiedenis gezocht, en toen wist ik genoeg. Er klopte niets van het geheel. Het was één groot  wespennest, een slangenkuil.

Ik ging terug, ik wilde een rood linkje invullen in het artikel van mijn vader. Over het St Catherine’s College. Troll, troll, trol klonk het uit elke hoek. Of het nu Chris, BasvB, Moira, Vintroll, of wie dan ook was, ik was de vijand en moest overal de mond gesnoerd. Ik was een troll. Waarom? Omdat ik ze doorhad! Ze stonden namelijk de kluit te besodemieteren! En ik had het boute lef gehad Jan na te vragen op zijn blog waar het om ging. Hoe durfde ik!

Mij pesten, liegen, treiteren en  trollen, dat was hun ding. Vooral die Chris en BasvB konden niet ophouden met schelden en trollen. En zelf niks presteren he?  En dat is zo een beetje het verhaal. Ikzelf denk dat ze echt dachten dat ik iemand anders was en daarom los zijn gegegaan met beledigen en trollen en later met  arbcomtrollen. En dat ze dachten dat ik een of andere gek was of zo die een waanidee had de zoon van die prof te zijn.

En dat is het verhaal, maar de waarheid is dat ik er geen hond van ken of kende, en zij zich als een stel dwazen tegenover mij gedragen hebben, en ik het simpelweg niet pik. Zij een beetje de mooie mijnheren en mevrouwen uithangen met hun meesterwerk en vlaggenschip wat nergens op lijkt, en mij als deurmat gebruiken. Gaat hem echt niet worden, geloof dat maar niet.

Look at me, Leonard

Een van mijn culthelden van vroeger is toch wel Leonard Cohen. Hij doet mij terugdenken aan avonden en nachten met schaars verlichte kamers, meisjes die hun ogen zwaar met kohl hadden opgemaakt, goedkope rosé, de lucht van hash en nog veel meer.

Leonard paste goed in die tijd met zijn zwartgallige muziek en sloot ook goed aan bij ons denken. Er was geen toekomst meer, de euforie van de wederopbouw was wegebt, de koude oorlog was op of net over zijn hoogtepunt heen, de provobeweging had de onderwijssystemen in laten storten zonder dat daar een alternatief voor in de plaats was gekomen, en de Vietnamoorlog had diepe sporen in ons denken achter gelaten. En dat was eigenlijk de sfeer die er toen heerste, er was geen toekomst dus maak er maar in het heden het beste van. Zijn zwartgalligheid paste daar prima in.

Maar wat sommige niet weten is dat Cohen een hele sterke band met Griekenland heeft gehad en meer dan  tien jaar op het eiland Hydra heeft gewoond met zijn Noorse sweetheart Marianne. Hij heeft daar enkele van zijn mooiste nummers geschreven zoals So Long Marianne and Bird on a Wire. Dit laatst nummer schreef hij omdat er in die tijd elektriciteit werd aangelegd op Hydra en er draden daarvoor gespannen werden in de buurt van hun huis.

Ik vind eigenlijk de later en minder bekende nummer van Cohen zijn allerbeste songs uiteindelijk. Zoals Because Of, waarin hij beschrijft dat vooral jongere vrouwen naar mate hij ouder wordt aardiger tegen hem worden, een ervaring die ik met hem deel.

 

Maar een echt masterpiece vind ik toch wel Traveling Light, waarin hij definitief afscheid van Marianne en Hydra neemt. Hij was heel erg ziek toen hij dit nummer schreef met de hulp van zijn zoon, en vooral weemoed en ook spijt klinkt enorm door in dit nummer.

Want hij kijkt terug op zijn leven op Hydra en met haar in dit nummer. Griekenland is namelijk iets wat een deel van je wezen wordt, wat je nooit, nooit meer loslaat als je daar een langere tijd verbleven hebt. Er gaat geen dag, nee geen uur voorbij dat ik niet aan Griekenland denk. En nu met die mooie dagen ruikt het soms zoals het doet in Griekenland en dan zit ik met mijn ogen even dicht, en ben niet hier maar terug daar, in het Griekenland van jaren geleden. Net zoals Cohen dat duidelijk was toen hij dit nummer creëerde.

 

 

En in You Want It Darker neemt Leonard Cohen afscheid van het leven en van ons op zijn typische Leonard manier. Zwarter dan zwart. Hij beschrijft zijn teleurstelling in god, en maakt de balans op. Op de achtergrond zingt het koor van de synagoge van Montreal. Zijn joodse achtergond en de holocaust heeft hem namelijk nooit los gelaten, evenals het feit dat zijn familie uit de kledingbranch kwam. Want hij zag er altijd onberispelijk uit, vooral op latere leeftijd in zijn maatpakken.

Thanks for the music en rust zacht Lenard.

 

Tolkien

We waren nog niet zo lang daarvoor naar Zeist verhuist toen er plotseling een voor ons kinderen althans wonderlijk figuur de oprit opliep op een mooie zondag. Althans, het moet wel een zondag zijn geweest want wij zaten met zijn allen in de tuin. Een enorme luxe naar het benauwde flatje wat wij in Amsterdam op drie hoog achter eerst hadden. Maar ja, dat was toen niet anders, er was immers een woningnood en een wetenschappelijk ambtenaar verdiende heel slecht in die tijd. Maar mijn ouders waren allang blij dat ze een eigen huis hadden zo vlak na de oorlog.

Mijn moeder keek verheugd op en attendeerde mijn vader op de wonderlijke figuur in een zwart pak, met een hoedje op en een jas aan die daar stond. Vooral dat laatste was opmerkelijk omdat het warm was die dag. De persoon werd uitgenodigd om er bij te komen zitten en binnen een korte tijd waren mijn vader en de wonderlijke verschijning in een diep gesprek verwikkeld nadat hij mijn oudste broer een pot honing had gegeven en zijn zwarte paraplu in de grond had gestoken. Het was Tolkien, die besloten had onaangekondigd zijn oud-student eens op te zoeken. Hij had spontaan de boot naar het continent genomen en daarna de trein en was van station Driebergen naar ons huis komen lopen.

Ja, de graaf zijn wiegje is omringt geweest door latere grote professoren. Als klein kind had ik al op schoot bij Tolkien gezeten en waren wij op een vakantie naar Engeland bij hen thuis geweest. De enorme high tea die zijn vrouw gemaakt had is mij altijd bijgebleven. De mannen zijn altijd bevriend gebleven, Tolkien en zijn vrouw hebben zich in de tijd dat mijn ouders in Oxford woonde altijd over hen ontfermt.

Het was het idee van de filoloog Harting dat mijn vader bij Tolkien in Oxford ging studeren in het kader van het zogenaamde Hartingprogramma. Harting, de oud-gymnastiek leraar die een geweldige scout was achteraf. Engels spak hij zelf met een verschrikkelijk accent, ik herinner me nog mijn vaders Harting-imitaties die accentloos Engels sprak omdat hij in Engeland was opgegroeid. But Gwyy, gwyyy was tat? Met de u uitgesproken als u in butter. Maar al zijn leerlingen zijn wel later hoogleraar geworden. Mijn vader, Verhoeff, Vos, noem maar op.

Officiële waarschuwing!!!

Gut kolonel, op bezoek bij Schimske? En meteen een knallend waarschuwing van de wikipolitie gehad zag ik. Foei!

En naar Ymnes boy zul jij luisteren, want die is mo-du-ra-tor daar. Begrepen? Da’s heel hoog in die beweging weet je, en naar Schimske luister jij ook in het vervolg!

Bovendien is het een heel nuttig project, en Ymnes een heel waardevolle medewerker anders had ik dit nieuwtje nooit gevonden op Wikinieuws. Eric was er blij mee.

Ymnes boy houdt namelijk heel goed het nieuws bij van Het Grote Project, want da’s erg belangrijk, dus luisteren jij! Dus bij deze jij ook een forse waarschuwing van mij, en anders ga jij er met de bekende pisboog uit daar! Naar moderator Ymnes zal jij luisteren, die weet namelijk van wanten! De Tilburgse  boevenvanger heeft immers ook al een waarschuwing te pakken daar!

Aan de overkant van de rivier

Een paar jaar geleden ik voelde me langzaam wegzakken in een zwart gat. Alles werd heel rustig om mij heen werd en ik moet zeggen zeer behaaglijk. Er verscheen een Grieks orthodoxe priester naast mij, een oude man die op een hele kalme toon tegen mij begon te praten. Hij vertelde mij dat hij in de jaren vijftig van de vorige eeuw was overleden en begon mij van alles uit te leggen wat op dat moment volkomen logisch en helder op mij over kwam. Ik zakte nog verder weg.

Ik kwam weer tot mijzelf en zat op een bankje bij een klooster op Athos in de werkelijk prachtige kloostertuin met de mooiste bloemen die ik ooit had gezien. Langzaam kwam er een monnik op mij af en vroeg mij of ik de rest van het klooster wilde zien. Ik zei graag, en hij nam mij door een lange gang mee naar geheime ruimtes waar verder niemand mag komen en liet mij de mooiste iconen zien die ik ooit gezien had. Een oude monnik uit lang vervlogen tijden zat in de hoek een icoon te schilderen, glimlachte vriendelijk naar mij en ging weer door met zijn werk. Je zag aan zijn kleding, de stof ervan, zijn brilletje, het kleine olielampje, aan alles dat het een andere tijd was.

Vervolgens was ik terug in de tuin en zat weer op het bankje, het rook er heerlijk zoals alleen maar Griekenland kan ruiken op een mooie zomeravond. Er stond een zacht, verkoelend briesje. Je hoorde het geluid van krekels en het was er heerlijk. Zo vreedzaam, ik kan het niet uitleggen. Dezelfde monnik die mij had rondgeleid kwam terug met een blaadje met koffie en iets lekker. Ik was gelukkiger dan ik ooit op aarde was geweest, dat moet wel want de factor tijd was weg. Ik was duidelijk in een andere dimensie.

Er kwamen twee mannen aanlopen, de ene herkende ik meteen, maar de andere pas later. Het was mijn vader met zijn vriend Tolkien. Ik heb Tolkien als kind namelijk goed gekend, daar zal ik later meer over vertellen. En zij vertelde me van alles uit, over heel het leven maar het meeste herinner ik mij niet meer.  Ook legde ze me tot in de details uit hoe het Grote Project echt in elkaar stak. Werkelijk tot in elk detail. Het was heel raar, ik rook zelfs de lucht van mijn vader, zijn after shave, alles. En zijn kleren, zijn pak met vest was ook anders dan tegenwoordig, ruwer, een ander soort stof van vroeger, ik weet niet hoe ik het moet zeggen. Het was levensecht.

Na verloop van tijd namen ze afscheid en ik zat nog even, dronk mijn koffie op en genoot. Met een klap kwam ik op de wereld terug met allerlei draden aan me, de broeder was een ECG aan het maken en zei alles is goed. De  nachten daarna verscheen de priester weer en heb ik met heiligen gesproken. Elke nacht is er een ECG gemaakt vervolgens. Ik mocht na een paar dagen weer naar huis, er was niks, maar dan ook niks gevonden. Ik was zowel lichamelijk en geestelijk 100% gezond.

Maar het rare was dat wat mij die nacht door mijn vader en Tolkien verteld was in een universele taal tot in de details klopte. Niemand heeft mij ooit iets over het Grote Project verteld, ik heb nooit met iemand erover gesproken. Eerlijk! Nog steeds niet, behalve met Ausma. Maar ik kende elke aspect, dat blijkt wel. Zelfs van de internationale wikiwereld. Jaren heb ik niemand meer terug gezien tot laatst de priester s’nachts weer verscheen naast mijn bed en zich met woorden van grote wijsheid aan mij openbaarde. Ik nam het allemaal voor kennisgeving aan, ik was al een tijdje helemaal niet lekker. Ik dacht, je wordt oud, je bent op.

De ambulancebroeders waren echt geweldig. Ik vroeg, ga ik nu dood? Nee, zei een, want ik ben examen ambulancebroeder aan het doen en dat was een geruststelling. Ik ben uiteindelijk door een geweldige, sympathieke Belgische arts voor de poorten van de dood weggesleept, en het gaat best goed met me op het moment. En ik ben werkelijk geen seconde bang geweest, want soms verlang ik heimelijk terug naar die andere wereld.

Is dit verhaal een verzinsel van mij? Net zoals al die andere verhalen dat zouden zijn volgens Edje de Roo en de rest? Zou ik wel echt zijn? Zou ik wel de waarheid spreken? Of zou ik werkelijk die geniale troll zijn? De keuze is aan u, de lezer.

Hoor de woorden van de profeet

Heb ik van mijn mammie, die kon ook door de tijd heen kijken. Je geloofd me niet? Nou, lees die essay over Griekenland op Sage maar eens na en let vooral op de data. Dan zie je dat ik alles voorspel en op Wikipedia artikelen over personen heb geschreven voor ze in beeld kwamen, zoals Tsakalotus, Varoufakis.

Hear the words of the prophet, de Trollopedia komt eraan.. Mark my words. Ik hoor namelijk de klappen in de verte. We gaan (crash)landen…..

Luchtramp!

Het vliegtuig, met de vorm van een luchtkasteel waarop de trotse naam van de bekende maatschapij Trollopedia prijkte, duikelde door de lucht in een levensgevaarlijke spin. En af en toe schitterde even het kroontje, een predikaat wat de maatschapij verkregen had door de Erasmusprijs te winnen op de zijkant in de zon.

Ondertussen was het toestel in een duikvlucht gekomen en meerderde snel vaart, waardoor het leek alsover de luide knallen waren doordat het toestel door de geluidsbarriere ging. Het waren echter de blokkadeknallen van gezagvoerder CaAL, die het vliegen met het spelen van computerspelletjes machtig was geworden. Evenals de tweede en de overige hulppiloten.

Bam, Bam, BAM! van de blokkadedreunen klonk het op de grond, waar twee kundige piloten die het toestel al lang van te voren met een parachute hadden verlaten verbluft stonden toe te kijken hoe het toch wel kostbare toestel pijlsnel recht op het aardoppervlakte afkwam. Het waren de beruchte kolonel en zijn kompaan de graaf.

De neus stond al recht naar beneden toen de copiloot, Natuur12 de stuurknuppel overnam. Gooi ze eruit!  schreeuwde de doodsbange passagiers. Gooi ze er allemaal uit, Natuur12, om gewicht te minderen. Dan redden we het wel!  Zich geen moment realisererende dat zijzelf wel eens de volgende zouden kunnen zijn die eruit gemikt zouden kunnen worden, en dat de parachutes op waren.

Ondanks dit gemis aan parachutes werden er allerlei plannen gesmeed om toch maar wat van de passagiers uit het vliegtuig te mikken. Toegeven dat de piloten totaal incompetent waren was immers uit den boze.
En zo geschiede, het laadruim ging open en de eerste trollmods zweefde door de lucht.
Niet dat het allemaal nog veel uit zou maken, het vliegtuig was immers toch verloren en zou binnen korte tijd te pletter slaan.

Ondertussen was in het feestzaaltje in Utrecht een grote trollomediaconferentie gaande. Net nadat Arie een vertaald gedicht voor had gedragen en elegant Robbert Jan ten dans had gevraagd in het kader van de roze regenboogprojectweek waren er harde klappen te horen. Alsof er zware voorwerpen op het dak vielen.

De voorzitter stond vermoeid op, sjokte de trap op, en zag een groot gat in het dak. Verdomme, weer een trollmod uit dat verrekte vliegtuig gevallen dacht hij, en spoede zich naar beneden om zich bij het gezelschap te voegen dat er op los danste dat het een lieve lust was. Dit op de klanken van een ingehuurd klein dansorkestje, in anologie met de Titanic. Gewoon negeren, dat is het beste dacht de voorzitter bij zichzelf, dat  is het beste voor iedereen. En hij ging weer naar beneden om zich in het feestgedruis te mengen

Het was dan ook een geweldig feest. Alles was er op kosten de ruime giften van de donateurs, champgnetorens, kreeften, een chocoladefontijn waar je stroopwafels in kon dompelen, ja werkelijk aan alles was gedacht.
Personeel om op te dienen, een heus dansorkerst, niets was vergeten.. Er zou zelfs een mannelijke  stripper  besteld in het kader van het gendergapproject om meer vrouwelijke deelnemers naar trollopedia te lokken.

Maar toch was er in de verte een rommeld geluid te horen wat steeds maar luider en luider werd.

Verschikt keek Moira op terwijl ze net aan het schuifelen was met de sokpop Natuurlijk al 13. Wat hoor ik? Het lijkt wel of de Trollopedia-NL is in de verte die in de problemen is dacht ze bij zichzelf.
Meteen hield ze op met multitasken, en ze hield het anoniemencontrole op haar iPad voor gezien en stormde de trap naar de zolder op.

Wat ze daar zag tarte elke beschrijving. Er was een enorm gat in het dak geslagen en verschillende trollmods lagen stuiptrekkend op de grond, maar daar had zij op dat moment geen oog voor.
Want wat zij zag door het gat wat in het dak was geslagen was veel erger in haar ergste nachtmerrie, namelijk de in de lucht stuiterende Trollopedia–NL die dreigde zich recht in het kantoor van Trollomediamedia zich te boren….

Gillend liep zij de trap af, lijkbleek alsof ze een spook gezien had.
Heb je soms Graaf Statler gezien? vroeg een bezorgd Trollopediamedialid. Is hij toch ingeslopen met een sokpop?
Nee, nee, veel erger schreeuwde ze. Kan niet zei een ander lid, een grotere spelbreker bestaat er immers niet. Was het De Kolonel anders? Kolonel Pissnor, die stinkerd?

Maar een antwoord bleef uit, want de wit weggetrokken MM zeeg in elkaar, en begon uit een soort reflex een kliederschool, terwijl ze daar op de grond in haar feesttrollenjurkje lag te blokken. Een zinnig  woord kwam er echter niet uit, maar eigenlijk viel niemand dat op.

Hierop stoof het gezelschap de trap op, en iedereen keek door het grote gapende gat naar  de hemel.
Wat zij zagen was in een woord verschikkelijk, de rondtollende Trollopedia-NL kwam recht op hen af!
Vluchten kon niet meer, daarvoor was het te laat. Maar het orkerst zette toch maar onvermoeibaar een nieuw walsje in.

De klap was enorm. Kranten stonden er vol van. HET VLIEGTUIG TROLOPEDIA-NL  IS VERONGELUKT, kopte alle kranten. Zelfs CNN onderbrak er het progamma ervoor.

Experts stelde later vast dat het toestel door een overmatige belading met copyvio, wanbeheer en achterstallig onderhoud, en een ondeskundige bemaning  was verongelukt. Veel moeite hoefde ze daar niet voor te doen, na het uitlezen van de respectievelijke  bewerkingsgeschiedenissen was dit al snel duidelijk.

Als door een wonder hadden alle trollopedeanen het ongeluk overleeft. Heelietsanders bungelde weliswaar ergens in een boom en zijn brilletje hing half op zijn neus, en vele hadden schrammen en blauwe plekken opgelopen, maar voor de rest viel het erg mee.

Het pand was er echter minder genadig af gekomen, evenals het Trollopediatoestel. Weliswaar had de taart waaruit de stripper zou springen de klap aardig opgevangen en waren verschillende trollisten, leden van de TrNeCO* tot hun schik samen in de bedden van de beddenzaak die onder het pand was gesitueerd beland, maar toch was de schade enorm. (Ja, denk je eens in, Trijnstel lag daar met Robotje in één bed!)
Zo groot zelfs dat met alle donateursgelden bij elkaar de enorme schade niet te betalen was en de kans dat het vliegtuig ooit nog zou vliegen zeer klein was geworden.

Hoofdschuddend kwamen  de twee LTA*’ers aanlopen. Lang had men ze na hun block en lock niet gezien. Het waren de Kolonel met zijn digitale vriend Graaf Statler.
Na het hele tafreel hoofdschuddend op genomen te hebben sjokte ze weg, terug naar de brug waaronder ze leefde in een kunstig gemaakte tent van de parachute waarmee de graaf veilig was geland op het naastgelegen grasveldje. Nog net was te horen dat de een tegen de ander zei, dat kon ook niet goed gaan. En beide verdwenen in de duisternis van de inktzwarte nacht….

Voetnoten:
*GeNeTr= Het geheime Genootschap Nederlandse Trollisten. Een organisatie die qua  geheimzinnig niet onderdoet voor de Priorij van Sion.  Vele vermeende trollopedianen zijn al bij naam genoemd als prominent lid, zoals ene Graaf S
*LTA=Laffe Tactiek van Achterbaksheid. (door een corrupt kliekje)