Kerstverhaaltje

Dit kerstverhaal heb ik op 1 december 2016 geschreven en het is zuivere satire natuurlijk zoals altijd en dit hele blog dat eigenlijk is.  Het is het vervolg op dit kerstverhaal wat ik schreef in het jaar ervoor, het jaar van het winnen van de Erasmusprijs door Wikipedia in 2015.

Kerstverhaal II

De sfeer was compleet verslagen. Veel slechter dan bij het vorige kerstfeest toen net voor de deurwaarder kwam om de laatste bezittingen op te halen, waaronder Mdd zijn geliefde letterkast een brief van de notaris op de mat lag over die onverwachte nalatenschap. De gouden brief die alle problemen in een klap zou oplossen. De erfenis bestond uit een aardige som geld, wat aandeeltjes, en een mooi gelegen kasteeltje. De huur van het vorige pand was immer opgezegd. Een hoera had vorig jaar geklonken. Maar niemand had op de voorwaardes gelet in de daarop volgende euforie en feestgedruis.

Hadden we het maar nooit gedaan verzuchtte Effe. Hij was mager geworden, en zijn bril nog wat krommer, zoals hij daar zat het testament nog eens doorlezend. In de hoek van de prachtige ridderzaal van het kasteeltje stond wat verloren de kerstboom te schitteren met wat pakjes eronder, maar eigenlijk had niemand er nog oog voor. Dat eenmaal per jaar met kerst verplicht met zijn allen bijeen komen leek geen probleem indertijd, maar de sfeer was nu toch wel wat wrang te noemen. En om maar niet te spreken van de rest van de voorwaardes om het legaat te verkrijgen.

Onaangeroerd stonden de borden, de sfeer was ronduit bedrukt te noemen en op geen manier te vergelijken met de gouden tijden. De tijden van de grote successen. Honderdduizend artikelen! Hoera! Een miljoen artikelen! Persberichten! 1,8 miljoen artikelen. De Erasmusprijs!!! Het kon niet op. Maar ja, die vrolijke tijden lagen in een ver verleden…. Want in de gretigheid waarmee ze de erfnis geaccepteerd hadden, hadden zij er totaal er overheen gelezen dat er een strenge controle van accountants en experts wat betreft de bestedingen en de inhoud van de encyclopedie eens per jaar moest plaatsvinden en tijdens het kerstdinner onthuld moest worden in aanwezigheid van alle trollomedianen!

Zenuwachtig speelde effe met de verzegelde enveloppe, wat zou erin zitten? Hij hielt het haast niet meer maar moest toch wachten tot het klokje in het torentje twaalf uur sloeg, zo stond het immers in het testament beschreven. Maar zo ver was het nog lang niet, want eerst moesten de Wikitrolletjes uitgereikt worden en bekend gemaakt worden wie er in aanmerking zou komen voor een scholarship voor het hoogste goed, de hogere trollacademie, de CeNeTr.

Maar eerst begon de prijsuitreiking van de grote overschrijfwedstrijd. Altijd was het weer spannend wie o wie er met de prijs vandoor zou gaan, maar toch hing er een schaduw overheen dit jaar. Bij de uitreiking klonk slechts een mat applaus hoewel men in andere jaren uitbundig te keer ging. Daarna begon de uitreiking van de wikitrolletjes voor de meest talentvolle trollen, inclusief een een aanmoedigingstrolletje voor opkomend talent, dit jaar gewonnen door Ymnes. Hij maakte nog wat beginnersfoutjes schreef het juryrapport, maar de verwachtingen voor de toekomst waren en bleven groot. Enkel nog de voorzitter klapte plichtsgetrouw, de rest van de trollisten keek sip voor zich uit.

En toen begon de sokpoppolonaise, normaal het hoogtepunt van zo een avond. Een grote kist gevuld met snorren, kledingstukken en hoedjes stond in het midden. En iedereen mocht er uitpakken wat hij of zie wilde, en aansluiten in de rij. Maar ondanks de vrolijke muziek en dat Natuurlijkal12 (Natuur12) met BH om en opplaksnor met een mal hoedje op vooropliep wilde de sfeer er maar niet in komen.

Maanden had een inspectieteam zich door de vele artikelen heen geploegd. Af en toe stopte ze even, keken elkaar veelbetekenend aan, schudde hun hoofden, en gingen weer verder Accountants hadden de boeken doorgewerkt bij trollomedia, af en toe scherpe vragen stellend. Met priemende oogjes keken ze op over hun brilletjes soms medewerkers doordringend aan en weigerde zelfs de lekkerste, verse stroopwafels. De enige onderbreking af en toe in hun noeste werkzaamheden was als zij zich fluisterend terugtrokken met hun broodtrommeltjes en thermosflessen koffie in een hoekje van een van de overlegruimtes. Maar ja, het stond in de kleine lettertjes, een strenge, jaarlijkse controle moest geschieden, en indien zaken niet klopte ging de verder nalatenschap naar de zeehondjes, immers ook een goed doel.

Maar, op de grote schermen die opgesteld stonden om de vooruitgang te meten van het kennisverzamelproject verschenen langzaam rode piekjes. En ook de temperatuur van de servers bleek gemeen op te lopen, gaven de weergegeven temperatuurmeters aan. En eigenlijk had iedereen al gemerkt dat het licht in de feestzaal ook wat flikkerde, maar men hielt dit op het flakkeren van de overal gezellig opgestelde kaarsjes.

Het klokje op het dak sloeg twaalf . Langzaam, en met zichtbare tegenzin maakte de voorzitter de verzegelde enveloppe van de notaris open met de bevindingen van de experts. Immers, deze moesten voldoende zijn om het volgende deel van het legaat te verkrijgen. De voorzitter las, maar de bot-pieken werd steeds roder en groter op het scherm. En het licht begon steeds meer te knipperen. De temperatuurmeters stonden inmiddels in het rood.

Net wilde de voorzitter de resultaten zuchtend voordragen, toen iemand gilde: De bots en servers zijn op hol geslagen! Ze zijn roodgloeiende en het brandalarm gaat af! Het jimboalarm gaat bijna af. Meltdown! Meltdown! knipperde het en keiharde gingen alle kerstklokken af. En hierna werd alles donker zodat de voorzitter zijn trieste verhaal niet af kon maken. Hij kon immers niet meer verder lezen vanwege het uitgevallen licht. Ook de schermen sprongen op zwart en de alarmklokken zwegen plots.

Knarsend stopte er een auto voor de deur op het grindpad. Twee beruchte LTA’ers stapte uit, De Kolonel en zijn digitale vriend Graaf Statler. Met een brandend kaarsje in hun hand liepen ze beide  hoofdschuddend de trap op mompelend in zichzelf dat kon toch ook niet goed gaan, hoe vaak hebben we het niet gezegd tegen ze.

Toen beide heren het zaaltje binnenkwamen brachten zij het slecht nieuws. De servers hadden zoveel stroom gebruikt op het laatst en hiermee voor een mondiale black-out gezorgd. De wereld was hierna duisternis gehuld, ze hadden het net gehoord op de autoradio die gelukkig nog werkte.Verslagen merkte Effe op: wat een zege had moeten zijn voor de mensheid is uitgedraaid in een nachtmerrie.

Het eten was ondertussen koud geworden en eigenlijk had niemand meer trek. Kom, we gaan sprak de Graaf tegen zijn vriend de Kolonel, nog net een paar heerlijke Belgisch kaasplankje meepakkend. Ook de Kolonel had snel nog een paar stokbroodjes en een fles wijn in zijn zakken weten te proppen. En zo verlieten beide heren snel het pand om met gierende banden weg te rijden voordat de woedende trollopediaen hen te pakken konden krijgen. Terug naar hun tent onder de brug in Charleroi Marchienne-au-Pont om daar hun high cholesterol Belgium  kerstdiner lekker op te gaan eten.

 

(Enkele zeer kleine aanpassingen gedaan en met hartelijke dank aan madam Gender.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: